شمارهٔ ۲

در این بیت، شاعر اشاره دارد که شخصیت خضر، که در folklore به عنوان دارنده آب زندگی شناخته می‌شود، نتوانسته است به آب زندگی دست یابد. این موضوع به نوعی به ناتوانی در دستیابی به مقام‌های عالی و دینی اشاره دارد که به خاطر عدم شایستگی یا شرایط خاص ممکن نیست. این محتوا نشان‌دهنده تأملاتی درباره قدرت، سرنوشت و آرزوهاست.