شمارهٔ ۵۱۲

در این شعر، شاعر به زیبایی و قامت دل‌فریب معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که وقتی معشوقه را دید، از شرم و حیا به خاطر زیبایی‌اش، قامتی شبیه سرو پیدا کرد و این زیبایی او را در بند محبت و بندگی گرفتار کرد.