شمارهٔ ۵۱۰

این شعر بیانگر اندوه و ناامیدی است. شاعر از کسی می‌خواهد که غم‌هایش را با اشک‌هایش به اشتراک بگذارد و به او می‌گوید که تا کی باید به خاطر سادگی و بی‌خبری خود رنج بکشد و قلبش خونین شود. این فراخوان به یک حس همدردی و آگاهی نسبت به دردهای دیگران است.