شمارهٔ ۵۰۹

این بیت شعر به این معناست که نمی‌توان به زشتی از کسی که لَبی شیرین دارد، انتقاد کرد، زیرا آن شخص به‌گونه‌ای است که با زبانش می‌تواند بر زندگی دیگران تاثیر مثبت یا منفی بگذارد. در واقع، از زبان او می‌توان امید به زندگی دوباره داشت و به همین دلیل، انتقاد از او کار درستی نیست.