شمارهٔ ۵۰۷

این شعر به نکته‌ای اشاره دارد که صوفیان، به عنوان عشق‌ورزان به خداوند، نباید از ذکر و یاد خدا به صورت بلند و جهر جلوگیری کنند. آن‌ها با صدای بلند به عشق و محبت به خداوند ابراز احساسات می‌کنند.