شمارهٔ ۵۰۵

در بیت فوق، شاعر به نمادین بودن "خرقه" اشاره دارد که نشان‌دهندهٔ بار و مسئولیت‌های سنگینی است که فردی از خانواده و زندگی خود جدا شده است. این جدایی و رهایی از بار سنگین، در واقع به معنای فرار از تنگناها و مشکلاتی است که انسان را تحت فشار قرار می‌دهد.