سرونازی که منم محو رخ انور او
هاله مه شود آغوش ز سیمین بر او
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت خاصی که معشوقش دارد اشاره میکند. او خود را سرگشته و مجذوب چهرهی معشوقش میداند و از این که عشق او چون هالهای از نور اطرافش را در بر گرفته، احساس خوشبختی میکند. این عواطف عمیق و حیرتانگیز به خوبی در این ابیات نمایان شده است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.