شمارهٔ ۴۹۸

این دو بیت به این معناست که فقط خورشید می‌تواند جایگزین دستان تو شود و هیچ چیز دیگری نمی‌تواند به زیبایی و ارزش دست تو باشد. در واقع، شاعر به اهمیت و زیبایی دست معشوق اشاره می‌کند و آن را منحصر به فرد می‌داند.