شمارهٔ ۴۹۵

در این ابیات شاعر به مخاطب هشدار می‌دهد که از درد و داغ عشق فرار نکند و از زیبایی و نور عشق غافل نشود. او تأکید می‌کند که نباید از احساسات عمیق و روشنایی عشق دوری کند.