شمارهٔ ۴۹۴

در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و قامت خود می‌پردازد و می‌گوید که همچون سرو در بوستان ایستاده است. همچنین، حلقه‌هایی که از طوق قمری به گوش سرو آویزان شده، به زیبایی و شکوه بیشتری می‌افزاید.