شمارهٔ ۴۸۹

این بیت بیانگر این است که زهد و عبادت خشک و بی روح صومعه نشینان به جایی نمی‌رسد، زیرا کسی که تنها به شمارش ذکر و ستایش می‌پردازد، نمی‌تواند به حقیقت و عمق عبادت برسد. به عبارتی دیگر، ظاهرگرایی و صرفاً پایبند بودن به آداب بدون درک عمیق، بی‌فایده است.