شمارهٔ ۴۸۳

این ابیات به بیان احساسات عمیق و دردناک شاعر اشاره دارد. او از زیبایی و جذابیت زلف شبگون می‌گوید که در قلبش اثر گذاشته و موجب رنجش او شده است. همچنین، او با دستانی خالی از هند (نماد عشق یا زیبایی) بیرون آمده و نشان‌دهنده‌ی فقدان و ناامیدی است. به طور کلی، غم و نارسایی در عشق را به تصویر می‌کشد.