شمارهٔ ۴۸۲

این شعر به نقد افرادی اشاره دارد که با پوشیدن نشانه‌های دانایی مانند عمامه، در پی جلب توجه و شهرت هستند، اما در واقعیت به دانایی واقعی دست نیافته‌اند و فقط در حال فریب دیگران هستند. شاعر از این افراد می‌خواهد که این کار را متوقف کنند و به جای تظاهر، به حقیقت و دانش بپردازند.