شمارهٔ ۴۷۲

این بیت از شعر به توصیف عضوی از بدن می‌پردازد که تا حدی تیره و سرد است و به طبیعت خام و ناچیز مانند رنگ برگ شباهت دارد. به طور کلی، شاعر به ضعف و ناتوانی چیزی که می‌تواند به دل‌های ستمگر یا خودخواه آسیب بزند، اشاره می‌کند.