شمارهٔ ۴۷۱

این بیت از شعر نشان‌دهنده محنت و احساس فقدان است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در لحظه‌ای که از باده (نوشیدنی) و زیبایی زندگی بی‌بهره‌ایم، چهره‌مان نیز مانند مینای بی‌رنگ خالی و خموش است. به نوعی، این شعر حالتی از دل‌تنگی و کمبود را به تصویر می‌کشد.