شمارهٔ ۴۶۹

در این دو بیت، شاعر به توصیف لحظاتی از سکوت و زیبایی می‌پردازد. او از لب خاموشی که سخن نمی‌گوید بهره می‌گیرد و با شیشه‌ای که محصور است، زیبایی‌هایی مشابه پریزاد (فرشته) را به تصویر می‌کشد. به عبارتی، شاعر از سکوت و پری زیبایی الهام می‌گیرد.