شمارهٔ ۴۶۷

شاعر در این بیت به کنایه می‌گوید که به خاطر جذابیت و زیبایی محبوبش، بر درختی که خود کاشته، نمی‌نشیند و به نوعی از آن فاصله می‌گیرد. او به اندازه قد آن محبوب، هیچ گاه در زیر سایه‌اش آرامش نگرفته است.