شمارهٔ ۴۶۴

در این بیت، شاعر به این موضوع اشاره دارد که هرگز از اهل کرم و بخشش در هند کسی را ندیده است، اما از طوطی‌های خوش‌گوی کریم، درباره‌ی خوبی‌های آن‌ها شنیده است. به عبارتی، تجربه‌ی شخصی او از اهل کَرَم محدود است و بیشتر بر اساس شنیده‌ها و داستان‌ها است.