شمارهٔ ۴۵۲

این بیت شعر به نگرانی و اضطرابی اشاره دارد که ممکن است در دل انسان ایجاد شود. شاعر به آرامش و خواب شیرینش اشاره می‌کند که ممکن است با وقوع اتفاقات ناگوار، مانند قیامت یا سیل، تحت تأثیر قرار گیرد و خواب سنگین او را از بین ببرد. به‌طور کلی، این شعر به تضاد بین آرامش و ناامیدی پرداخته است.