شمارهٔ ۴۴۹

در این ابیات، شاعر از عواطف عمیق و دردناک خود سخن می‌گوید. او از غم و اندوهی که در دل دارد، با آهی از سینه‌اش ابراز می‌کند و همچنین به آسیب‌هایی که از طرف دیگران، مانند نیش عقرب، متحمل شده، اشاره می‌کند. در واقع، او به سختی‌هایی که با آن‌ها مواجه است و دل‌خراشی‌هایی که از اطرافش می‌بیند، اشاره دارد.