شمارهٔ ۴۴۶

این شعر به نوعی بیانگر احساس شرم و خجالت شاعر است. او در صحبت کردن و نوشتن از واژه‌ها و قلم استفاده کرده، اما در عین حال از بالا بودن مقام یا قدرت قلم می‌ترسد و احساس خجالت می‌کند. به نوعی می‌توان گفت که شاعر در تلاش است تا از قدرت بیانی خود استفاده کند، اما از عواقب آن نگران است.