شمارهٔ ۴۴۳

شاعر در این بیت با تشبیه زبان خود به شمع، به احساسات و عواطفی اشاره می‌کند که به آرامی و به تدریج از او بروز می‌کند. او با کلامش مانند آتش شعله‌ور می‌شود و در عین حال، آنچه را در دل دارد، به صورت نامه‌ای بر کاغذ می‌آورد. این بیان، نشان‌دهنده‌ی ارتباط عمیق میان احساسات و نوشتن است.