شمارهٔ ۴۴۲

شاعر در این بیت از احساس شرمندگی و عذاب وجدان خود به خاطر فقر و ضعفش صحبت می‌کند. او همچنین به لباس کهنه‌اش اشاره می‌کند و به تشبیه آن به بخیه‌های دندان سگ می‌پردازد، که نشان‌دهنده زشتی و ناامیدی وضعیتش است.