شمارهٔ ۴۳۸

این شعر به مفهوم بخل اشاره دارد؛ هر کسی که دیگران را از کمک و خوشحالی محروم می‌کند، در واقع خود را نیز از آزادی و شادی محروم ساخته است. به عبارت دیگر، بخل نه تنها به دیگران آسیب می‌زند بلکه باعث می‌شود که خود بخل‌ورزان نیز زندانی احساسات منفی شوند.