شمارهٔ ۴۳۰

این بیت از شعر به تشبیه حرص و تمایل انسان به آتش می‌پردازد. می‌گوید که مانند آتش، حرص و طمع انسان نیز بی‌پایان است و هرچه بیشتر سوزانده شود، اشتهای او بیشتر می‌شود. در واقع، حرص انسان به مانند آتش است که هر چه بیشتر او را می‌سوزاند، بیشتر به او نیاز پیدا می‌کند.