شمارهٔ ۴۲۹

این شعر به نقد افرادی می‌پردازد که به دنبال شهرت و قدرت هستند، و نشان می‌دهد که این جستجوی شهرت به نوعی مثل دستان گشادِ یک دریوزۀ است که به دنبال بخشش و کمک از دیگران می‌گردد. به عبارت دیگر، کسانی که به خاطر شهرت می‌کوشند، در واقع کمبودهای داخلی خود را جبران می‌کنند.