شمارهٔ ۴۲۷

این بیت از حافظ نشان‌دهنده ی احساس سنگینی و عذاب وجدان ناشی از کشتن و ظلم بر دیگران است. شاعر با اشاره به اینکه بر گردن او خون دو صد کشته است، به مسئولیت خود در قبال افرادی که آسیب دیده‌اند، اشاره می‌کند و بوسه گرفتن از گردن کسی را به معنی نوشیدن خون او می‌داند. به این ترتیب، این تصویر به وزنی که وجدان و احساس گناه بر دوش انسان می‌گذارد، پرداخته است.