شمارهٔ ۴۲۴

این بیت از شاعر بیان می‌کند که اگر زاهد و ریایی در نمی‌نوشی، بهتر است از چشم ساقی، یعنی از خداوند، پیمانه‌ای از عشق و معرفت بگیری. به نوعی، شاعر به نقد ظاهربینی و ریاکاری در دین می‌پردازد و دعوت به درک عمیق‌تر از حقیقت می‌کند.