شمارهٔ ۴۱۹

در این بیت، شاعر به تنهایی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که در این وضعیت هیچ مخالفتی وجود ندارد. او احساس می‌کند که تنهاست و در کنار همین تنهایی، به ملازمت و نزدیکی به آن اذعان دارد. به عبارتی، او قبول کرده است که با تنهایی خود همراه باشد.