شمارهٔ ۴۰۹

برداشت: این شعر اشاره به زیبایی و جذابیت معشوق دارد. می‌گوید وقتی لبخند یار را با دندان‌هایش می‌بینی، این زیبایی چقدر دل‌انگیز است. همچنین این بیت به یادآوری روزی بدون ستاره اشاره می‌کند، به این معنا که اگر در آن روز زیبایی و جذابیتی را نیافتید، می‌توانید به یار خود نگاه کنید و زیبایی او را ببینید.