شمارهٔ ۴۰۷

این بیت از شعر به زیبایی فردی اشاره دارد که با وجود رنج و عتابی که دارد، نمی‌خواهد زیبایی‌اش تحت تاثیر آفتاب قرار گیرد. به نوعی، شاعر به حسادت یا انتقاد اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی نباید تحت تأثیر عوامل خارجی و منفی قرار گیرد.