شمارهٔ ۴۰۵

در این ابیاتی از شاعر، تصویر زیبایی از جام شراب و حباب‌های آن را ارائه می‌دهد. او به توصیف باده‌ای می‌پردازد که در آن چهره زیبایی نهفته است و از زیبایی و لذت آن سخن می‌گوید. در واقع، این اشعار به ارتباط زیبایی‌های ظاهری و باطنی اشاره دارد.