شمارهٔ ۴۰۲

در این بیت شاعر از عشق و محبت سخن می‌گوید و از محبوب می‌خواهد که به نیازمندان توجه کند. او تأکید می‌کند که اگر دل به سخنان او نمی‌دهد، حداقل با گوش خود به این سخنان گوش فرا دهد.