می گشاید ز خموشان دل بی کینه من
لب خاموش بود صیقل آیینه من
دربارهٔ این سروده
در این بیت شاعر بیان میکند که دل او، که از کینه خالی است، از سکوت و خاموشی بیرون میآید و حقیقت وجودش مانند آیینهای صیقلی نمایان میشود.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.