به پرگار از توکل شد چنان برگ و نوای من
که از خود آب چون دندان برآرد آسیای من
دربارهٔ این سروده
در این بیت، شاعر از تأثیر توکل و اعتماد به خدا بر زندگیاش صحبت میکند. او بیان میکند که این توکل مانند برگی تازه و نو برایش روح تازهای به ارمغان آورده است و زندگیاش را به گونهای تغییر داده که مانند آبی زلال از وجودش بیرون میآید. در واقع، توکل به خدا به او نیرو و امید میدهد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.