شمارهٔ ۳۸۸

در این بیت، شاعر از احساس رضایت و خوشحالی خود از دیدن چیزهایی که معمولاً نمی‌بیند صحبت می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که دیدن‌های رسمی و معمولی فقط یک وظیفه است و نمی‌توانند زیبایی واقعی را نشان دهند.