شمارهٔ ۳۸۷

این دو بیت به بیان احساساتی درباره گل و باغبان می‌پردازد. در بیت اول، شاعر به شرم و ناتوانی در چیدن گل از صورت محبوب اشاره می‌کند. در بیت دوم، ابراز خوشحالی می‌شود از باغی که در آن می‌توان به راحتی گل را از باغبان چید، نشان‌دهنده‌ی نزدیکی و محبت است.