شمارهٔ ۳۸۲

این دو بیت به این مفهوم اشاره دارد که علاقه‌ها و احساسات درون انسان از ماهیت وجودی او ناشی می‌شوند و نمی‌توانند به سادگی از آن جدا شوند. در واقع، عشق و وابستگی از جوهره وجود انسان به وجود می‌آید و نمی‌توان آنها را جدا کرد.