شمارهٔ ۳۷۸

این بیت به این معناست که آواز و موسیقی باید از قلبی صاف و واقعی برآید و نباید تلاش کنیم که آن را مصنوعی و بدون احساس ارائه دهیم. همان‌طور که زلف بی‌چرخ و خراش زیبا نیست، آواز نیز اگر بدون احساس و ناپخته باشد، تأثیری نخواهد داشت.