شمارهٔ ۳۶۵

این شعر در مورد شخصی است که به خاطر جذابیت و زیبایی فردی دیگر، عقل و تفکر خود را از دست داده است. او به گندم گون توصیف می‌کند که مانند جوی فروش دروغین، چیزی با ارزشش را نابود کرده است. به عبارتی، این فرد با ظاهری فریبنده باعث سوختن و تباه شدن زندگی‌اش شده است.