شمارهٔ ۳۵۹

این بیت به این معناست که در زندگی، تمام جنبه‌ها و شرایطی که باعث غم و اندوه می‌شود، قابل شمارش و بررسی هستند. همچنین، هر چیزی که از دست می‌دهیم و فوت می‌شود، باید ارزش و اهمیت آن را درک کنیم و آن را مغتنم بشماریم.