شمارهٔ ۳۵۷

این بیت نشان می‌دهد که هیچ چیزی را جز ماه کامل که به دنبال ماه دیگر می‌آید، بهتر و مبارک‌تر از آن نمی‌دانیم. به نوعی به حسرت و زیبایی ماه اشاره دارد و اینکه هر ماه در دوره‌اش ناقص است، اما در عین حال وجودش مبارک است.