شمارهٔ ۳۵۳

شاعر در این دو بیت به درد و رنجی که هر لحظه از سوی دیگران به او وارد می‌شود اشاره می‌کند. او می‌گوید که هر بار که زخم جدیدی می‌خورد، زخم‌های قبلی هنوز بر دلش باقی مانده‌اند و مرهمی برای آن‌ها پیدا نمی‌کند. به طور کلی، او از تکرار زخم‌ها و ناتوانی در درمان آن‌ها سخن می‌گوید.