شمارهٔ ۳۵۱

این شعر بیان می‌کند که هر کسی که به مرگ نزدیک‌تر باشد، بیشتر از ترس و اضطراب می‌لرزد. همچنین، مانند گل صدبرگ که به خاطر بی‌نظمی و آشفتگی بیشتر می‌لرزد، انسان‌ها نیز در مواجهه با ناامیدی و مشکلات به وزن ترس دچار لرزش می‌شوند.