شمارهٔ ۳۴۹

این بیت از حافظ به اهمیت توجه به سخنان با ارزش و پرمعنا اشاره دارد. او به ما هشدار می‌دهد که از گفتار بی‌فایده و پوچ پرهیز کنیم و از توهمات یا تصورات بی‌پایه دوری گزینیم. به عبارتی دیگر، بهتر است روی افکار و گفتگوهای سازنده تمرکز کنیم و بیهوده‌گویی را کنار بگذاریم.