شمارهٔ ۳۴۷

در این ابیات، شاعر از احساس غم و ناامیدی خود سخن می‌گوید. گل گلاب، که نماد زیبایی و لطافت است، به خاطر خنده‌های بی‌مورد و سطحی در محیطی تاریک و غم‌انگیز، به حالت اندوه و شادی‌های نابه‌جا دچار شده است. خنده‌ای که در اینجا به کار برده می‌شود، بی‌معناست و در واقع به گریه و اندوه تبدیل می‌شود.