تا گوهر ذات تو نهان زیر زمین شد
گردون چو نگین خانه افتاده نگین شد
دربارهٔ این سروده
در این شعر به ارزش و ذات باطنی انسان اشاره شده است. شاعر بیان میکند که این گوهر درونی ممکن است در عمق وجود فرد پنهان باشد، اما تأثیر آن بر جهان و زندگی همچون نگینی در گردون میدرخشد. به عبارتی دیگر، اگرچه ذات انسان ممکن است در ظاهری خفی و پنهان باشد، اما در نهایت ارزش و زیبایی آن بر همگان نمایان میشود.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.