شمارهٔ ۳۳۲

این بیت به بیان این نکته می‌پردازد که از زندگی و تجربه‌های تلخ چه چیزهایی حاصل می‌شود؛ از جهان فقط غم و اضطراب به دست می‌آید و از زنبور، تنها نیش گرفته می‌شود. به نوعی، شاعر به سمت ناامیدی و تلخی‌ها در زندگی اشاره دارد.