شمارهٔ ۳۳۱

این ابیات به مفهوم ناتوانی و بی‌فایده بودن کوشش‌های انسانی اشاره دارند. شاعر بیان می‌کند که از انسان‌های بی‌احساس و بی‌درد، چیزی جز شورش و سرکشی به دست نمی‌آید و از خاک بی‌ارزش نیز تنها گرد و غبار برمی‌خیزد. در واقع، این اشعار به بی‌ثمر بودن تلاش‌های نامطلوب اشاره دارند.