شمارهٔ ۳۲۷

در این بیت، شاعر به حالتی از دل اشاره می‌کند که با وجود درد و جراحت، همچنان بیدار و هوشیار است. او به نوعی از آرامش و آگاهی اشاره می‌کند که تحت تأثیر نیروهای خارجی مثل نسیم قیامت قرار نمی‌گیرد. به عبارتی، دل او از درد و مصائب نمی‌خوابد و همیشه هوشیار باقی می‌ماند.